Informator
Poland-Art

Zdają się odwracać uwagę od samej treści, przenosząc punkt nacisku na specyfikę samej przestrzeni wystawienniczej, sposobów jej modyfikowania i kształtowania.

Multimedialne tło dzisiejszych wystaw, ich nastawienie na interakcję z widzem , przecina się ze specyfiką prezentowanych na nich prac, w metodach tworzenia zahaczających już teraz regularnie o nowe technologie. Stanowi to niewątpliwie ważny element współczesnego uprawiania sztuki, jej prezentacji przygotowywanych dla szerszej publiczności, jednak nierzadko potrafi odciągnąć zainteresowanie widza od samego meritum – głównego bohatera wystawy – dzieła. We współczesnym życiu artystycznym mamy często do czynienia ze swego rodzaju symultanicznością – sposób aranżacji już nie tylko uzupełnia, wydobywa, podkreśla treść artystycznego wytworu i wskazuje drogę do jego zrozumienia, ale staje się również dziełem samym w sobie. Bohaterem staje się także widz, mający już nie tylko patrzeć i przeżywać, ale też czuć, dotykać, smakować, pokonywać ścieżki prowadzące do sensu i wrażeń.

Jednak tytuł wystawy - Człowiek jako obiekt – sprawia, że oczekiwania co do samej interakcji widza z rzeczoną „przestrzenią wystawienniczą”, stają się większe niż jej rzeczywiste do tego predyspozycje. Wizerunki widzów bezwątpienia stanowią swoistą materię do stworzenia nieistniejącego dzieła – dzięki wystawie na moment zaistniałego – ale nie zmienia to faktu, że to przestrzeń jest jej głównym elementem – właśnie owym analizowanym obiektem. Widz natomiast osadzony zostaje w ramach tradycyjnego modelu odbioru.

Opóźnione nieco otwarcie wystawy, sprawiło, że widzowie weszli w przestrzeń wystawy Człowiek jako obiekt jeszcze zanim została ona całkowicie uruchomiona. Rozeszli się po galeryjnych wnętrzach, przyglądając się białym, pustym jeszcze ekranom , w oczekiwaniu na ciąg dalszy. Biel pustki wypełniająca ramy elektronicznych „obrazów”, cienie osaczające widza, który wkroczył w linię światła łączącą się z bielą pustego ekranu, oczekiwanie na to, co stanie się dalej – jeszcze bez wizerunków zapożyczonych od zwiedzających, rozpoczęło się rzeczywiste oddziaływanie w przestrzeni wystawienniczej. Sprawiło to, że widzowie na chwilę stali się zagubionymi marionetkami, oczekującymi na to „coś”. Pułapka przestrzeni, czyhająca w niej niewiadoma – w tej sytuacji widz rzeczywiście stał się obiektem, oczekującym na poprowadzenie dalej …Dalej natomiast było już więcej stematyzowania przestrzeni niż człowieka, pomimo tego, że tytułowe obiekty tak ciasno wypełniły galeryjne wnętrze.