Informator
Poland-Art

Prace Aleksandry Went i Alicji Karskiej wydają się oporne w swojej prostocie, szczelnie zamknięte. Tak jak w przypadku snów, co do których nie wiemy, czy nam się w ogóle przyśniły. Pamiętamy je, albo wydaje nam się, że już je widzieliśmy. Artystki wchodzą w rolę opiekunek wyczulonych na rozpad rzeczy. Traktując rzeczywistość jako gotową scenografie, starają się pielęgnować ją przez samą obserwacje.

Często sięgają do miejsc zapomnianych i niechcianych. Przy nagrywaniu video „Obieg zamknięty” wpuszczają do nieczynnego basenu wodę. Wywołują cyrkulacje, która z założenia nic nie zmienia. Woda wlewa się, napełnia częściowo betonowe wnętrze zbiornika, po czym zostaje wypompowana. Obserwacja rytmu jej podnoszenia się i opadania łączy się z lękiem przed przepełnieniem, powodzią i utonięciem. Jest coś nieubłaganego w tym napełnianiu, jak z pękniętej rurki, albo rany, która nie chce się zabliźnić. Można wyczuć, że nie ma szans na tamowanie tego miarowego napełniania. Swobodny ruch, naturalny jak oddychanie w tym przypadku jest tożsamy z brakiem kontroli. Brudna woda przelewa się któryś raz z kolei, hipnotyzuje, w końcu uspokaja patrzącego.

W „Monice” artystki nagrywają dziewczynkę tańczącą na zrujnowanej scenie na tle zaniedbanego dworca w małej miejscowości. Potem pozwalają swojej bohaterce zobaczyć siebie podczas projekcji, którą organizują tylko dla niej w ekskluzywnej sali kinowej. „Myślałam o sobie, że będę kiedyś tancerką i gwiazdą. To jest miłe jak się ogląda siebie na ekranie” mówi dziewczynka. Jest szary wiosenno/jesienny dzień w nijakim miejscu. W tle widać odrapane ściany dworca, z którego najlepiej odjechać. Miejsce, z którego trzeba jak najszybciej uciec, ożywione niewprawnym tańcem dziewczynki zostaje na moment odświeżone. Nabiera znaczenia.
„Memorabilia” to video, w którym kamera rejestruje fotografie z wakacji spędzanych w dzieciństwie. Ślizga się po ich powierzchni próbując wniknąć w pamięć o zarejestrowanych miejscach: letniskowych domkach, jeziorach i pomostach, uzyskać kod dostępu do przeszłości. Jej zniekształcona forma dobija się do świadomości w urywkach, typowych dla momentu zapadania w sen, nerwowej drzemki, z której co chwilę się budzimy. Obraz jest zakłócony i rozmazany. Ruchy kamery reanimujące skrystalizowane na kliszy sytuacje są płynne, przypominają rytm falowania wody. Przez powtarzanie sekwencji słów, dźwięków i ruchów, wprowadzają w pierwotny stan kołysania.
Karska i Went pochylają się nad rzeczywistością z wyczuciem. Przekraczają stany zużycia sytuacji i miejsc, odnawiając je i odkurzając. Umożliwiają drobną odnowę i minimalne poprawki.

Kurator: Marta Lisok