Informator
Poland-Art

Wystawa Marín. Fotografía 1908‐1940 przygotowana przez Instytut Cervantesa i Fundację Pablo Iglesiasa, jest próbą odświeżenia postaci tego wielkiego hiszpańskiego fotografa, przez lata niesłusznie zapomnianego.

Luis Ramón Marín, urodzony w 1885 roku w Madrycie, zaczął publikować swoje zdjęcia w prasie w 1908 roku. Posiadał wszystkie cechy dopiero co powstałego zawodu fotoreportera, który miał zrewolucjonizować dziennikarstwo prasowe. W ciągu trzydziestu lat intensywnej pracy, tylko w gazecie Informaciones ukazywało się ponad 1000 zdjęć jego autorstwa rocznie, a do tego trzeba dodać współpracę artysty ze wszystkimi magazynami ukazującymi się w tamtych czasach. Pod koniec życia zajął się fotografowaniem oblężonego Madrytu w trakcie hiszpańskiej wojny domowej. Po wojnie zdjęcia Marína –z powodów politycznych‐ zniknęły z gazet i popadły w zapomnienie. Artysta przed śmiercią w 1944 roku, uporządkował i opisał swoje prace, a w obawie przed represjami politycznymi, wdowa po fotoreporterze ukryła w sumie 18 tysięcy negatywów w skrytce za ścianą. W 2008 roku, córka Marína przekazała całą spuściznę po ojcu Fundacji Pablo Iglesiasa, która zajęła się odrestaurowaniem zdjęć i ich zapisem cyfrowym.

Ogromne znaczenie archiwum Marína wynika z wysokich walorów estetycznych jego fotografii, ale nie tylko. Autor nie ogranicza się do reportażu z ważnych wydarzeń. Nadaje dokumentowi wizję, która pozwala nam, prawie wiek później, na nowo ułożyć obraz społeczeństwa hiszpańskiego z początku XX wieku dzięki uwiecznieniu na fotografiach: postaci z tamtej epoki (Rodzina Królewska, śluby sławnych rodzin), wydarzeń politycznych (otwarcie obrad parlamentu, pogrzeb Pablo Iglesiasa, portrety osobowości), nowinek technicznych, które miały zyskać na znaczeniu w przyszłości (lotnictwo, motocykle, automobile), dramatycznych wydarzeń historycznych (zamachy na premierów Canalejasa i Eduardo Dato), powstania nowoczesnego przemysłu (siedziba Telefóniki), narodowej tragedii (wojna domowa), sportu, świąt ludowych i innych.

Marín jest wyjątkowym fotografem, na jego zdjęciach można odnaleźć niezliczone rodzaje obiektów i zamysłów artystycznych. Jako reporter wiernie oddaje portretowany świat, ale zawsze dodaje jakiś element, gest, dodatek, przywołujący na myśl dzieła wielkich malarzy historii sztuki. Wystarczy jeden przykład: jak nie pomyśleć o obrazach przedstawiających wnętrza malarstwa flamandzkiego (zwłaszcza Vermeera) patrząc na jego portret Raquel Meyer. Można zacytować wiele innych przykładów, ale lepiej pozostawić zwiedzającym przyjemność ich odkrycia.

Odnalezienie tych ważnych zbiorów fotografii jest wydarzeniem o znaczeniu artystycznym i historycznym. Marín musiał zdawać sobie sprawę z ogromnego znaczenia swego dorobku, ponieważ od początku starannie opisywał datą i notatką każdy negatyw, sądząc być może, że ułatwi to odkrywcom jego dzieła interpretację zgodną z rzeczywistością, jaką uchwycił swoim aparatem fotograficznym. Na wystawę składa się 67 fotografii powstałych w latach 1908‐1940.