| Jacek Sienicki w Galerii Milano |
| Wystawy Warszawa - Galeria Milano |
 Sienicki o sobieWernisaż wystawy we wtorek 25 października 2011 godz. 18 Wystawa trwa do 12 listopada 2011  Wystawa Jacka Sienickiego w Galerii Milano, zatytułowana „Sienicki o sobie”, obejmuje prace olejne i rysunki z całej twórczości artysty. Znajdą się na niej prace głównie z lat 80. i 90. Można zatem zobaczyć jakie tematy podejmował malarz w swojej karierze artystycznej oraz prześledzić jak wyglądała jego droga twórcza, którą raz wybraną, z całą konsekwencją podążał. Sienicki był malarzem „jednego motywu”, nieustannie powracał do stałych wybranych wątków, wciąż je eksploatując i interpretując na nowo. Nadawał im zawsze swoje własne piętno – będące odbiciem jego kondycji, stanów emocjonalnych, tego po prostu kim był i jak czuł. Artysta upodobał sobie szczególnie kilka tematów, które wciąż przewijały się przez jego malarstwo. Były to tematy „biedne”, Sienicki utrwalał rzeczywistość marginalizowaną – jego uschłe kwiaty, drzewa bez liści – to materia, która ginie, jeszcze trwa, ale jakby wbrew prawom natury. Artysta zawężał swój malarski świat do przedstawień z pracowni czy też widoków z okna często przedstawiając dachy pobliskich domów. Pokazując w swoich pracach martwą naturę, często powracał do przedstawień mięsa (Martwa natura z mięsem) – w ten sposób stając po biologicznej stronie życia – z jej rozkładem i zamieraniem. Czerpał inspirację ze zwyczajności i pospolitości. Mawiał, że portretuje rzeczywistość: Portretuję wnętrza pracowni, portretuję kwiaty, wszystkie te rzeczy, które maluję, w bardzo bliskim związku z naturą. Co oznacza, że muszę je mieć obok siebie. Oczywiście mam też nadzieję, że portretuję siebie. Nadaję piętno obrazowi, piętno wynikające ze mnie. Z całego mojego życiorysu, moich chorób, przeżyć, radości i smutków. To piętno istnieje w każdym obrazie. Sienicki wyrastał z warsztatu kolorystów - (dyplom na warszawskiej ASP wykonał m.in. u Artura Nachta-Samborskiego) - czerpał z ich stylistyki, jednak wyraz i nastrój jego malarstwa był zupełnie inny od kapistowskich prac. Przede wszystkim są to obrazy silnie naznaczone egzystencjalizmem – odzwierciedlające jego wewnętrzne stany i duchowe napięcia. Szczególnie ta dekadencka strona jego twórczości ujawnia się w rysunkach, w których przewija się motyw człowieka zawieszonego gdzieś w prózni, rozpadającego się. Zresztą temat człowieka stale powraca w jego malarswtie – w także w eksploatowanym mocno autoportrecie (cykl „Głowy”). Ten egzystencjalny klimat towarzyszy całej jego twórczości, jego obrazy są nim przesiąknięte. Artysta z wielkim pietyzmem, ale jednocześnie z pokorą wracał do wybranych motywów (pracował seriami). Były dla niego, jak drogowskazy, stałym punktem odniesienia. Jednocześnie w obrazach, w których przedstawiał martwą naturę, wątki te zawsze funkcjonowały gdzieś w próżni, umieszczone na jednolitym tle. Twórczość Sienickiego to malarstwo często silnie fakturalne, ukazujące „malarskie mięso”, w którym artysta wykorzystuje świadomie właściwości farby, a jednocześnie lapidarne, uproszczone w formie. W tych jego szarych, skupionych obrazach tkwi jednak wewnętrzna siła. W istocie tytuł wystawy „Sienicki o sobie” odnosi się do konsekwencji i determinacji, która towarzyszyła jego pracy twórczej, a także owego „osobistego piętna”, którym przesiąknięty jest każdy obraz tego niepowtarzalnego artysty. Na wystawie w Galerii Milano zobaczymy obrazy z serii: „Wnętrza”, „Dachy”, „Okna”, Martwe natury”, „Mięso”, „Czaszki”, „Głowy”, „Postaci”, „Kwiaty” Patrycja Jastrzębska „Powtarzam nieustannie ten sam temat, w nadziei, że znajdę właściwy klucz, dotknę własciwego nerwu i powiem prawdę”. Sienicki - s. 21 Atak Jest to twórczość przeżywana z najwyższą świadomością. Był też artystą wielkiego formatu, choć świat jego tematów zawężał się do kilku motywów. Obrazy artysty bezpośrednio odnoszą się do kondycji duchowej twórcy i związanej z nią pogłębionej refleksji o egzystencji i sztuce. Artysta swoimi pracami dotyka prawd najważniejszych: kwestii Absolutu, śmierci, duchowości człowieka. Zmiany formalne, wybór motywów wynikaja zawsze z kondycji duchowej twórcy, z jego stosunku do świata „Kwiat piękny, w rozkwicie nie interesuje mnie. Interesuje mnie – mówił – kwiat w swej biedzie chorobie, w zamieraniu, człowiek o słabej kondycji, w zamyśleniu, w samotności, ochłap mięsa, drzewo, najzyklejszy krajobraz, parę butelek na stole. W tych prostych tematach pragnę zdobyć się na właściwe „przekroczenie”, być delikatnym i silnym (...) – s. 23 Atak Czuję się bardzo związany z naturą, coraz lepiej umiem z nią współpracować. Jeden z kolegów nazwał moją pracę portretowaniem przedmiotów. Portretuję wnętrza pracowni, portretuję kwiaty, wszystkie te rzeczy, które maluję, w bardzo bliskim związku z naturą. Co oznacza, że muszę je mieć obok siebie. Oczywiście mam też nadzieję, że portretuję siebie. Nadaję piętno obrazowi, piętno wynikające ze mnie. Z całego mojego życiorysu, moich chorób, przeżyć, radości i smutków. To piętno istnieje w każdym obrazie. Najwięcej go w pracy udanej… Jacek Sienicki, rozmowa; „Nowe Książki” 4/95 Malarstwo to nie kolory – najładniejsze, najlepsze, to całe życie i jego tragizm, nędza, wielka samotność, trochę radości. Konieczność mówienia o tym wszystkim. Potrzeba znalezienia własnej konstrkcji dla myśli, uczucia. Powody mojej pracy nigdy nie były artystyczne. Miały źródło inne, trudno o tym mówić. Pragnę zachować intensywność przeżywania do końca. WSZYSTKO NA nic, jeżli ona umiera” J.S. „Obrazy i prace na papierze” Herzyk Gallery, Kraków 2009; Dodaj do:
|